Herkes sever babasını sonsuz… Benim babam ise çok özel bir insandı hepimizin babası gibi… Bir elleri vardı, bakmaya kıyamazdınız, harika bir cerrahtı, sihirli şifa dağıtan parmakları vardı babamın, yıllarca da şifa dağıttı, ta ki bir hekim hatasından yürüyemez oluncaya kadar… O hekime inandı, kapalı fıtık ameliyatı oldu, oysa yaşlılarda tehlikeliydi, mikrop kaptırdılar ondan sonra da ameliyata kadar ameliyat yapan o insan son on beş yıl zor yürüdü, son beş yıl da yatağa bağlı gibi yaşadı. Ama neşesinden, espri yeteneğinden hiç bir şey kaybetmedi. Bir ara ağır hastayken, her gün ev ile Çapa arasında mekik dokurken, gece eve gelip Aytaç’a diyordum ki, “Aytaç’cığım, babamı öldürüyorlar, ama çok itibarlı öldürüyorlar, hocam, hocam diyerek.” Neyse bir şekilde babamı kurtarabildik kıymeti kendinden menkul o doktorun elinden. Şimdi size köyü anlatacağım. Annem Kırcalarlıdır. Orada Aytaç ambardan bozma bir ev yaptırdı. Babamı her yıl Kastamonu’ya götürdüm, oraya gidince adeta yeniden doğmuş gibi oluyordu. Bir yıl yine gittik. Babam artık yürüyemiyor. Komşumuz kucağında yukarıya çıkarıyor. Ama gündüz herkes tarladayken babamı bahçeye indireceğiz, kimse yok… Biz de bir şilte bulduk, babamı şiltenin üstüne oturttuk, merdivenden kaya kaya indiriyoruz. Babam çığlık çığlığa, öleceğim, şimdi öleceğim, şimdi yuvarlanacağım merdivenlerden. Biz ise kahkahalar içinde babama yanıt dahi veremiyoruz, birimiz şiltenin başından,birimiz de sonundan tutmuş öyle itekleyip duruyoruz. Bir şekilde kazasız belasız bahçeye indirmeyi başardık nihayet. Daha sonra sivri zekalı ben bir yük asansörü yaptırdım. Ama ne asansör, etrafını da tenekeyle kaplattık mı bir güzel, içine binen gürültüden duramıyor, öyle bir patırdı ki, tarifi mümkün değil. Babam bile neredeyse ben binmeyeyim diyecek. Yaşlı misafirlere asansör ikramında bulunuyoruz, haberleri yok ya gayet kibar içine biniyorlar, zaten kocaman, bir güzel bekliyorlar, asansör çalışmaya başlayınca kaçacak yer arıyorlardı… Babam masal oldu, şifa dağıtan sihirli parmaklarının anısı kaldı hatıra…
