Yük. Müh. Aytaç Eruz (1937 – 6.3.2016)
6 Mart 2016 tarihinde, bundan beş yıl önce biricik eşim Aytaç vefat etmişti… Beş yıl geçti göz açıp kapatıncaya değin… Öyle ani terk etti ki bu dünyayı, inanamadım uzun süre. Hiç yatmadan öyle pırt diye vefat etti. Kendisi Nasrettin Mahallesi’ndendi… Nasrettin Hoca gibi bir yaşam yaşadı ve öyle de bu evreni terk etti. Onu çok özlüyorum. İlkin paylaşmak istemedim, çünkü sizi yorum yazarak yormak istemedim. Ama yüreğim yine de paylaş dedi. Kendisinin en büyük eseri Kastamonu’da inşa ettirdiği 32 derslikli 1100 öğrencinin devam ettiği Aytaç Eruz Anadolu Lisesiydi… orada demişti ki okulun açılış konuşmasında 9 Şubat 2009 tarihinde : “Ama yüreğimdeki asıl teşekkür, bu okulda okuyup Türkiye’de çok daha büyük projelere imza atacak, sorumluluk sahibi öğrencilere.” Kadınlarla sohbeti çok severdi, tam da o nedenle olsa gerek kadınlar gününde defnedildi. Yorumlardan birinde diyor ki değerli Oya Önder : “Aytaç beyi unutmak mümkün değil, o kadar sık aklıma geliyor ki. Hayat sürerken yaşananlar içinde onunla paylaştığım bir çok şey hep aklıma geliyor bazen muzipçe yaptığı şakalar kızdırsa da çoğunlukla güldürüyor. Özel biriydi ve hep öyle kalacak. Nur içinde yatsın. Hayvanların her türlüsüne kadına, çocuğa kısaca herkese ve her şeye sevgi ve saygı dağıtan o insan geldi ve geçti bu dünyadan. Gittiği yer ışıkla dolsun.”
Sizinle izninizle biricik arkadaşım Şebnem Yüce’nin eşim için yazdığı bir şiiri de paylaşmak istiyorum.
AYTAÇ ABİM
bir abim vardı aytaç adında
aydınlık düşünceli olduğu için
sakin yatardı odasında
sakineyi çok sevdiği için
kedile çok severdi
onu çok sevdikleri için
hep iyiyim ben derdi
iyi kalpli olduğu için
saçları bembezaydı
hayatı ağarttığı için
köprüleri severdi
köprü yaptığı için değil sade
köprü olduğu için
elleri yumuşacıktı
kimseyi incitmediği için
kastamonuyu çok severdi
oradan aşkı aldığı için
anlatmayı severdi
çok şey yaşadığı için
kuzguncuğu severdi
evini bahçesini sevdiği için
gözleri hep derindi
dünyaya öyle baktığı için
almanyayı severdi
buschle’yi sevdiği için
sevmeyi severdi velhasıl
insan olduğu için
bir melek oluverdi
kimseye yük olmadan
dilim varmıyor
bu şiir
bir abim vardı artık yok
Aytaç adında diye başladığı için
(Şebnem Yüce, 12.03.2016)
Aytaç Eruz ortaokuldayken. Sıra arkadaşı rahmetli Başbakan Adnan Menderes’in oğlu Mutlu Menderes, onunla güzel anıları var. Bir gün oyun oynarken ceketinin kolu yırtılıyor. Küçük Aytaç ağlamaya başlıyor, çünkü tek kıyafeti bu, babası vefat etmiş, elde yok avuçta yok. Mutlu çok üzülüyor ceketi hemen bir terziye gönderiyor ve kolunu tamir ettiriyor. Derdi ki eşim: “Hep cüzdanını masada bırakırdı, içinden istediğin kadar al” derdi. “Ben tabii hiçbir şey almazdım, ama bu davranışı bana güven verirdi.” Mutlu Menderes de yıllar sonra elim bir trafik kazasında yaşamını yitirecek.
Kıymetli eşleri Prof. Dr. Sakine Esen Eruz hocamızın memleketi olan Kastamonu’ya 2008 yılında 32 derslikli Aytaç Eruz Lisesi’ni kazandıran, yurt içinde ve yurt dışında gerçekleştirdiği projeler ile ülkemizi en iyi şekilde temsil eden hayırsever İnşaat Yüksek Mühendisi Aytaç ERUZ Beyi vefatının 5. yıl dönümünde minnet, saygı ve rahmetle anıyoruz.
Aytaç Eruz Anadolu Lisesi Okul Aile Birliği
Aytaç Eruz Anadolu Lisesi’nin resmi açılış konuşmasını “Yüreğimdeki asıl teşekkür, bu okulda okuyup Türkiye’de çok daha büyük projelere imza atacak sorumluluk sahibi öğrencileredir.” diye sonlandıran değerli eşim Yük. Müh. Aytaç Eruz’un okulun yapım aşamasındaki emeğine ve heyecanına bizzat şahit oldum. Vefatının beşinci yıldönümünde kendisini sevgi ve özlemle anıyorum.
Prof. Dr. Sâkine Esen Eruz
Yük. Müh. Aytaç Eruz, banisi olduğu ve ismini taşıyan Anadolu Lisesi’nde anıldı
